Sayfalar

20 Nisan 2017 Perşembe

Bir ağaç ve bir kuş gibi


Bugün durduk yere içimden döküldü bunlar sana. Aslında kızıla çalan o küçük ağacı gördüğümde aklımdan geçti aşağıdaki ilk cümle. Peşi sıra diğer düşünceler geldi aklıma.





Ağaç gibi ol kızım. köklerin çok derinlerde olsa da hep değer ver onlara, hiç unutma ve yeni yeni çiçekler aç her güzel olayla. Hayatında yeniliklerin, yeni insanların hep yeri, kıymeti olsun.

Hayatta en önemli şeyin sağlık olduğunu hatırlamak için büyük şeyler yaşamayı bekleme. Demiyorum ki ufak şeylere üzülme. Onlar da bizim için ama umarım duygularını yönetmeyi öğrenirsin. Ufak şeylere üzüldüğün kadar ufak şeylerle mutlu olmayı da öğrenmelisin. Hayatta her şeyin bizim için olduğunu da unutma. Çünkü bunu ne zaman aklından çıkarsan hayat bunu göstermek için kocaman bir çelme takıyor ayağına.

Mutluluğun başkalarının yaptıklarına bağlı olmasın. Kendi kendine de mutlu ol. O zaman diğeri de kendiliğinden gelecektir. Hayır demeyi öğrenmelisin çünkü bu bazen mutluluk için çok sihirli bir kelime olabiliyor. Bu demek değil ki düşünmeden reddet ya da demek değil ki bir şey talep edildiğinde, önerildiğinde ilk kelimen olumlu olmasın. Dedim ya her şey bizim için o yüzden lütfen sana söylenenleri iyi dinleyip öyle karar ver.

İnsanların anlattıklarını dinle. Çok iyi bir dinleyici ol ama dinlediğin kadar da anlatmayı da öğren. Eğer anlatmazsan bir süre sonra zaten kimsenin seni dinlemediğini fark ediyorsun bu da azıcık kırıcı oluyor :) İnsanların anlattıklarıyla ilgilen, laf olsun diye değil ama gerçekten ilgilen. Sıranın sana gelmesini bekleyerek dinleme onları, gerçekten tüm benliğinle dinle. Beceremiyor musun, aklın başka yerde mi o zaman da biraz müsaade iste odaklanmak için.

Gördüğün herkesi insan yerine koy. Kimse senden daha büyük ya da daha küçük değil. Bunu hem yaş olarak düşün hem de statü. Biriyle iletişime geçmek için her konuda denk olmaya gerek yok. Kaldı ki iletişim dediğimiz şey de illa arkadaş olmak demek değil. Merhaba, günaydın ya da iyi akşamlar demek için başkasından adım bekleme. Belki de sen söyleye söyleye öğreneceklerdir :)

Başkasının özellikle de toplu yaşamın kurallarına uy mutlaka ama senin de kuralların olsun. Kurallı, ilkeli olmak o kadar da kötü bir şey değil çünkü. Hem sınırların olursa insanlar er ya da geç o sınırları geçmemeleri gerektiğini öğrenirler. Sen de başkalarının sınırlarını ihlal etmeme konusunda daha hassas olursun kendi sınırların olduğundan. Hayatta ne yapmak istiyorsan onu yap, kiminle olmak istiyorsan onunla ol ve nerede olmak istiyorsan orada ol. Belki ilk başta çok saçma gelebilir ama eğer yeterince üzerinde çalışırsan bunların hepsi bir gün gerçek olur. Eğer olmuyorsa o zamana kadar yeterince çaba sarf etmemişsin demektir.

Herşeyden önce saygılı ol. Yaşlı, patron, büyük, öğretmen olmasını bekleme karşındakinin. Saygı göstermek için tek ölçütün insan olmak olsun statü ya da yaş değil. Sınırlarını doğru belirlediğinde ve insanlara saygı gösterdiğinde karşılığını mutlaka alıyorsun.

Salıncağa binmenin, çimenlerde yatmanın, dil öğrenmenin, spora başlamanın yaşı yok  O yüzden bir şeyi yapmak istediğinde onun için çok büyük, yaşlı, evli ya da anne olmak engellemesin seni. Gerçekten istiyorsan denemelisin. Belki de şimdiye kadar fark etmediğin bir yeteneğin vardır ne dersin?

Güçlü olmanın kalpsizlik olmadığını kısa sürede fark et. Güçlü olmak sanıldığı gibi kimseye ihtiyacım yok demek değildir. İhtiyacım olana kadar ki kısmını kendim hallederim demenin başka şeklidir. Ayrıca ağlamanın güçsüzlük olmadığını da bilmelisin. Bazen insanların duygularını en iyi ifade etme şekli ağlamak olabilir, senin ki öyle değilse bile bunu güçsüzlük olarak görmemelisin.

Hayatta başarı kadar başarısızlık da senin için ama odaklandığın, kafana takılan başarıların ve başarısızlıkların hep insan ilişkileriyle ilgili olsun. Diğer türlüsü bir şekilde telafi edilir. Sevdiklerini kırdığın için çok üzül mesela ya da sevdiklerinin mutluluğuna en az onlar kadar sevin. İnsanlara sevgini söylemekte de onlara sarılmakta da cimri olma. Dedim ya her şey insanlar için ve bir gün etrafımızdan gidecekler. O zaman sadece anılarımızla yetinmek zorunda kalacağız. Sevdiklerimiz anılarımızda birlikte yaşayabildiklerimiz kadar var olacaklar.

Hayat karşına her zaman iyi insanlar çıkarmayacak elbette ama sen de herkes için doğru insan olmayacaksın. Kimleri hayatına alacağın , kimi hayatında ne kadar süre tutacağın ya da kimlerin hayatında ne kadar kalacağın her zaman senin elinde olacak. Pek mümkün olmasa da umarım insan ilişkilerin konusunda az yanılırsın, doğru kararlar verirsin. Ama eğer verdiğin kararlar yanlışsa umarım arkasında durur, sonuçlarını kabullenirsin.

En önemlisi de kendine has ol güzel kızım. Kendin gibi ol. İyi ya da kötü özelliklerin olacaktır bunları baştan kabul ederek yola devam edersen hayat hem senin için hem de etrafındakiler için daha kolay olur. Bu demek değil ki kendini değiştirmeye çalışma. Sevmediğin yönlerini törpüle, başkalarının da sana dair görüşlerini de dikkate al ama eğer her kaba göre de şekil alma. İnsanları var olan özellikleriyle sev ve seni olduğun gibi seven insanları hayatına al.

Bir kuş gibi ol kızım, özgürce uç gökyüzünde. Bazen topluluk halinde uç bazen de yapayalnız süzül. Hiç unutma ne kadar kalabalıkta olursan ol uçmak için sahip olman gereken en önemli şey kanatların ve cesaretin. Belki sana bir kanat takamam ama hayatım boyunca, sen ihtiyaç duydukça yeni adımlar atman için gerekli cesarete katkıda bulunacağım.

Hayatta unutmanı istemediğim tek şey seni ne kadar çok sevdiğim.





4 Nisan 2017 Salı

Dikkat gölgeniz var!!!

Öpmeyin
Yanak almayın
Seni alayım demeyin
Hele ki bu benim annem olsun hiç demeyin.
Kızarım demeyin ama sınırlarınız olduğunu bilsin, elbette size ait bir şey için izin vermeyebilirsiniz ama çok üzgünüm çünkü kızamazsınız.
Kandırmaya çalışmayın çünkü o zaman kandırılmadıkları gibi bir de kandırmayı öğreniyorlar, belki inanmayacaksınız ama öğreniyorlar, evet daha çok küçükler ama öğreniyorlar.

Bütün bu yaptıklarımız çocuklarımızda kimi büyük kimi minik izler bırakıyor. Bazı uzmanların çok daha ciddi söylemleri var bu yapılanlarla ilgili. Hepsine katılıyorum ve doğru olduğunu düşünüyorum.

Neden toplum olarak küçük çocukları birey yerine koyamıyoruz, onlardan onay alma gereği duymuyoruz gerçekten algılayamıyorum. Misal sokaktaki 17 yaşındaki bir çocuğu gidip öpebilir misiniz, deneyin bakalım hele ki ailesi yanındayken neler oluyor. Neden bebekler ya da küçük çocuklar söz konusuyken sınır olmadığını düşünüyorsunuz peki? Evet onlardan da izin almalısınız üstelik izin vermeme ihtimalini de göz önünde bulundurmalısınız. Belki garip gelecek ama onlar izin vermezse Ö-PE-MEZ-Sİ-NİZ. Sonra bir gün kızarım sana dediğiniz çocuğun annesi "kızamazsınız" diye yapıştırıverir lafı suratınıza bozulursunuz ya da tam öperken "öpmeyin" "izin aldınız mı" deyiverir öyle kalakalırsınız.

Bu yazdıklarımın bir kısmı zaman zaman başıma geliyor, öpme mevzusu da daha geçen hafta sonu yaşadığım bir olay. Özünde bunların hepsinin saygı göstermekle ilgili olduğunu düşünüyorum. Baktığınızda hepimizin temel isteklerinden değil mi çocuğum başkalarına saygılı olsun. Ama işte çocuk bunu görmezse nasıl öğrenecek ki saygı göstermeyi. Yanında annesi gidip başka çocuğu lank diye öperse biri onu öptüğünde istemediğini nasıl anlatacak ki. Normali o çünkü çocuğun. Saygı görmek böyle meslekle ya da yaşla ya da cinsiyetle ilgili bir durum değil ki. Tabi bazen karşıma çıkıyor evde de bir şeyi yapıyorum karşıma dikilip "izin vermedim anne" diyor o zaman afallıyorum bu kadar yapmasamıydım diyorum :) Şaka bir yana izin almak izin istemek bunlar önemli mevzular, ve eğer bugün ona ait bir şeyi izin almadan alabiliyorsanız ya da yapabiliyorsanız ileride de ondan farklı bir şey beklemeniz biraz haksızlık. Minnacık çocuk ne öğrenecek, büyüyünce öğrenir demeyin çünkü hepimizden hızlı öğrenmeleri. Özellikle dil gelişiminin üst seviyede olduğu dönemlerde nasıl ki çocuklar söylediklerinizi taklit ediyorlar, aynı şekilde davranışlarınızı da kopyalıyorlar hem de en ince ayrıntısına kadar.


O yüzden bazen insan ilişkilerinde böyle olmadığını düşünsem de söz konusu aile-çocuk ilişkisi olduğunda ne zaman ki saygı göstermeyi öğrenirsiniz o zaman saygı görmeye başlarsınız ya da belki ne zaman saygı görmeye başlarsınız o zaman saygı göstermeyi öğrenirsiniz. O nedenle lütfen dikkat, çünkü arkanızdan gölgeniz gibi sizi takip eden biri var :)


16 Mart 2017 Perşembe

Annelik maceramda en sevdiğim ben :)

Sevgili Böyle Şeyler Olabilir blogunun yazarı hadi demiş yazın, nelerden hoşlanıyorsunuz kendi anneliğinizle ilgili. Üzerine düşündüm durdum valla ben seviyorum annelik yapma şeklimi. Hangi birini söylesem bilemedim :) Mesela kurduğum düzeni seviyorum. Böyle çok düzenli ama yine de çok serbest bir ortam oluşturabilmiş olmak çok mutlu ediyor beni. Özellikle yemek mevzusundaki rahatlığımı da seviyorum. Sadece yemek yemesiyle ilgili değil bu dediğim yemek yaparken de rahat olmak işimi çok kolaylaştırıyor. Misal evde yemek yok diye kendimden geçmiyorum hiç olmadı bir pide sipariş verip karın doyuruyoruz ve genel olarak sağlıklı beslendiğimizi düşündüğüm için bu noktada her hangi bir mutsuzluk da eksiklik de yaşamıyorum:) amaaa en çok bazı özelliklerimin annem gibi olmasını, yakınlarımın bende  annemi görmesini seviyorum, ona özlemim azıcık azalıyor böylece galiba :) Hande Özdinler yazmış ya annemin mitokondrisi bende kaldı diye işte tam da öyle :) Ben çok şanlı olduğumu düşünerek büyüdüm hep şimdi de aynı duyguyla büyütüyorum kızımı, evet ben ona sahip olduğum için şanslıyım ama o da benim gibi bir annesi olduğu için şanslı galiba :) Böyle duvar kenarında dertli oturduğuna bakmayın bence o da öyle düşünüyor :)





Yukarıda yazdıklarım evet cidden sevdiğim özelliklerim ama kendini övme kısmı başka bir durum. Böyle sorulunca aaa yazarım ne olacak gibi geldi oturdum yazmaya başladım ama yok insan kendini övemiyormuş ama övülmek de istiyormuş. Biri çıksın karşısına onu anlatsın istiyormuş, tanımadığı insanlardan bilmeden aldığı övgüler onu göklere çıkarıyormuş da yine de kendini övemiyormuş. Aslında ikisi de aynı şey değil mi kendimiz biliyor hatta söylemek istiyoruz aslında ama ayıp ki, söylenmez, insan kendini över mi hiç Annelik elbette zor çünkü hayatta ilk kez başka bir canlının bu kadar sorumluluğunu alıyorsun ama yine de bu zorluğu azıcık da biz üzerine koyarak artırıyoruz. Kıyafeti dert ediyoruz, yemeği dert ediyoruz, kiri dert ediyoruz ve en çok da yeterli miyiz diye dert ediyoruz. Sosyal medya da sürekli geçen bir cümle artık "çocuklarımız için daha iyisini/en iyisini yapmak" . Allah aşkına aksini düşünebilecek bir anne var mı? Hepimiz zaten bunu yapmaya çalışmıyor muyuz? İşte dolayısıyla bunu söylemeye de gerek yok bana kalırsa. O zaman bir süre sonra başkasının çabası ya da başkasının elinden gelen senin hedefin haline geliyor. Sonra da bunun peşi sıra yetersizlik duygusu  :) Zaten çalışanlarımız eve tüm günün yorgunluğuyla gelip evde dair bir şeyler yapıp bir de çocuklarına zaman ayırmak için çırpınmıyor mu ya da evde olanlarımız zaten yapılacak o kadar şey varken bir de bazen  sadece dört duvar görerek günü bitirmenin sinir bozukluğu olmasına rağmen yine de sakinliğini koruyup vakit geçirmiyor mu bebeğiyle. Hatta onlar bir de zaten evdeyim duygusuyla bizlerin yani çalışanların "aman bugün çok yoruldum, ütüler de yarına kalsın" bahanelerini yok sayıp daha çok yüklenmiyorlar mı kendilerine.


Ee bütün bunlar tamamsa daha neyin mücadelesi ki daha iyi anne olmak işi. Çünkü iş bir noktada artık çocuk için olmaktan çıkıyor. Senin diğer annelerle yarışına giriyor. İşte bana kalırsa bunun altında her şeye aynı anda sahip olmak isteme duygusu yatıyor. Tüm iyi oyuncaklara, en kimsenin aklına gelmeyen oyunlara, tüm güzel kıyafetlere, en değişik yerlere gitmeye, en güzel en özel yemeklere, en az yorgunluğa ama en yoğun zamanlara. 

Vallaha kendimiz için değil hepsi çocuklarımız için diye diye... 

7 Mart 2017 Salı

Dünya yerinden oynar, kadınlar özgür olsa...

Tüm kanallarda reklamlar dönmeye başladı kadınlar günüyle ilgili. Daha önce de paylaşmıştım ve elbette biliyorum aslında emekçi kadınlar günü olduğunu ve tarihini. Ancak her ne amaçla kutluyor olursak olalım, yapamadıklarımıza söyleyemediklerimize karşı ya da koruyamadıklarımız için ya da ezildiğimizi düşündüğümüz için kutladığımızı düşüyorum. Kadınların ne kadar güçlü olduklarını duymaya ihtiyacı var mı bilmiyorum. Bana sanki aslında hepimiz öyle ya da böyle gücümüzün farkındayız da şöyle bir dursun, bir bekleyeyim şeklinde davranıyormuşuz gibi geliyor. 

Kimimiz başımıza gelen bir olayla bu sınırları keşfediyoruz, kimimiz anne olunca, kimimiz etrafında güçlü gördüğü kadınları örnek alarak daha küçük yaşta. Ben mi? aslında ben bu saydıklarımın hepsiyle ayrı ayrı farkına vardım gücümün, sınırlarımın. Annemi önceden yani küçükken daha çok fedakar olarak nitelendirirken aslında bu fedakarlığın altında inanılmaz bir güç yattığını ortaokul-lise yıllarında, meydan okumalarıyla anlamıştım. O zamanlar kadının gücünü kendinden aldığını, kendini değerli hissederse güçlü olabileceğini düşünüyordum. Şu anda ise bu düşündüklerimin kısmen doğru olduğunu. Annelikle eş zamanlı olarak yaşadığım bazı olaylar ise benim asıl gücümü keşfetmeme sebep oldu diyebilirim. İnsan gücünün, yapabileceklerinin ve dayanabileceklerinin sınırlarını muhtemelen bizim henüz algılamamış olmamış lazım. Yoksa hala hayatta en kötü şeyin başımıza geldiğini düşünüyor olmazdık sanırım. 

Yayınlanan reklamların ya da videoların tek bir güne indirgenmesi sinir bozucu elbette ama sanki artık farkındalığımız artıyor. Misal bundan 5-10 yıl öncesine göre bambaşka talepler içeren, bambaşka duruşlarla, bambaşka fikirlerle çekiliyor videolar. Belki bu da biraz da eşit hissetmemizden olabilir diye düşünüyorum. Evet bunun eşitlikle ilgili olduğunu düşünüyorum çünkü bugünün bende uyandırdığı ilk duygu eşitsizlik. Siz istediğiniz kadar eşit olduğunuzu savunun ve pek çok şeyi ona göre yaşayın yine de birileri maalesef çıkıp beyninizin etini sıyırarak size bunu hatırlatıyor. Kiminde bilim insanlığı erkeklere atfediliyor, kiminde bir işi iyi yapmak. Bunlar alışılagelmiş söylemler demek bence artık sinir bozucu. Alışmayalım, dilimizi değiştirelim, kadın demekten korkmayalım, insan olmanın, bir işi becerebilmenin cinsiyeti olmadığını kabul edelim. Tüm bunların dışında o "pozitif ayrımcılık" denilen şeyin de ayrıştırmanın, eşitsizliğin en alası olduğunu ve bunu sevimli şekilde, alttan alta gülerek ifade etmenin de bir yolu olduğunu düşünüyorum. İnsan olduğu için saygıyı hakkeder biri, işini iyi yaptığı için para kazanır ve iyi biri olduğu için sevilir.

Bir gün kadına özgürlüğü değil de insana özgürlüğü konuşabilirsek, kadının kıyafetleri değil de fikirleri tartışma konusu olabilirse ya da bir gün kadınların başarılarını böyle çok mucizevi bir şey olarak aktarmayı bırakırsak belki o zaman kadınlar gününü gerçek anlamıyla kutlayabiliriz.

Ama yine de madem bugün 8 Mart Kadınlar Günü, dünya yerinden oynar, kadınlar özgür olsa diyor ve sizi şu muhteşem, içimi coşturan, kadınlara yüklenenleri tek tek anlatan şarkıyla baş başa bırakıyorum.





6 Mart 2017 Pazartesi

Spa Keyfi :/

Hafta sonu Spa keyfindeydim 😂. Böyle yazınca da pek bir havalı oluyormuş en azından yazan için 😎. Ben böyle ayda mutlaka keyif sürerim demeyi isterdim gerçekten. Doğum günüm için bir sürpriz olarak gittim oldukça keyifli ama bazı yönlerden de sinir bozucuydu diyebilirim. Keyif kısmını herkes tahmin eder ama Spa keyfi neden sinir bozucu olsun ki? 


Kural tanımamazlık dediğimiz şey tam da bu noktada işin içine giriyor. Şimdi siz oraya böyle azıcık dinleneyim, stres, sıkıntı kalmasın diye gidiyorsunuz ya muhtemelen herkesin stres atma yöntemi birbirinden farklı. Benim anlamadığım daha doğrusu katlanamadığım insanların hala daha toplu halde kullanılan yerlerdeki o buralar benim için var tavrı 😠.

Sanılanın aksine kurallar çiğnenmek için değil uymak içindir. Hemen örneklerle taçlandırayım bu yazdığımı.  Spa için gittiğim yerde saunaya girince hemen sağda sobası var ve üzerinde kocaman “sobanın üzerine tasla su dökmeyiniz” yazıyor. Bunun anlaşılmaz bir yazı olduğunu düşünmüyorum hatta ileri gidip okuma öğrenmiş herkesin bunu anlayabileceğini söyleyebilirim. Peki ben orada dinlenirken sıklıkla ne oldu hadi tahmin edin? Biri girdi içeri ve ilk yaptığı su dökmek oldu, sonra biri daha girdi o da aynısını yaptı. Herkes benim gibi midir bilmiyorum ama o an ben beynimi boşaltmaya çalışma işlemini bırakıp neden orada yazılana uymuyorlar diye düşünmeye başlıyorum. Bu kadarla bitti mi bitmedi. Spa dediğimiz şey özünde sessizlik ve biraz kendi kendine kalmayı da barındırıyor bence, zaten girişte de kocaman “Spa alanına giriyorsunuz, lütfen sessiz olun yazıyor”. Ama içerisi hamam gibi. Hamam kültürünün bana uygun olmadığını düşünmekle birlikte kendi içindeki dinamiğe saygım var J Ama en nihayetinde ben tercih etmem. İçeriye çocukla gelenler var, onu geçtim jakuziyi çocuk havuzu olarak kullananlar var, bunlardan şikayet eden ama kendi aralarında son ses dedikodu yapanlar var, burası klor kokuyor ya da sıcak diye kapıyı açık bırakanlar var misal.

Bu yazdığım sadece birkaç saatlik anda yaşananlar elbette gün içinde, haftalar içinde inanılmaz çok karşılaşıyorum hepimiz karşılaşıyoruz. Komşularımızın olur olmaz saatlerdeki sesleri, trafikte saçma sapan hareketler, sinemada tiyatroda konuşmalar, toplu taşıma araçlarının (bakın ismini veren ne güzel demiş TOPLU TAŞIMA) içinde gereklilik dışı ve saatler süren telefon sohbetleri vs. Bakıldığında tüm kurallara uyuyor muyum bilmiyorum ama bildiğim başka birini rahatsız etmemek için gerçekten çok çaba sarf ediyorum. Hatta hatta birkaç adım ötesini bile düşündüğüm oluyor bazen.

Genel durum şöyle işliyor bence insanlarda. Bir kural ben uymak istemiyorsam aslında kural değildir. Yani benim için sadece benim o an rahatsız olduğum durumlar kuraldır. Ben yapabilirim, benim yaptığım o anlarda o kural artık kural değildir. Evet kimse açık açık bunu söylemiyor ama herkes böyle davranıyor. Halbuki eğer bir kural varsa 5 yaş da 55 yaş da o kurala tabidir. Eğer 5 yaş var olan kurala uymak için küçükse ya ortama getirilmez ya da yanındaki büyük onun bu sorumluluğunu alır. Almıyorsa ya da alamıyorsa o ortama getirilmemelidir, gelinmemelidir. 

Ee bu kadar rahatsız oldum da uyardım mı? Elbette hayır, çünkü bu tarz uyarılar sonrasında olası gerginlik halleri benim için her zaman başlı başına kaçılması gereken durumlardır. Olduğunda göğüslerim ama olmaması tercihimdir. Ben de o nedenle sessiz sakin kalabileceğim bir köşe bulup gürültüyü duymamak için elimden geleni yaptım ve bu şekilde mutlu bitirdim keyfimi. Darısı daha sakin olacağını umut ettiğim sıradaki keyiflere...


3 Mart 2017 Cuma

34 yıl :)

İki gün önce doğum günümdü, ben her bahar gelişini işte böyle doğum günümle kutluyorum J  Günüme şahane bir mesajla başladığım, inanılmaz mutlu eden bir instagram iletisiyle devam ettiğim ve onlarca telefon aldığım 35.yılımın ilk gününde, dedim ki bu yıl çok şey değişsin, değişebilir ama bazı şeyler değişmesin. Sevdiklerim mesela, onlar aynı kalsınlar.Tam 34 sene geçmiş, büyümüşüm bir sürü şey geçmiş başımdan, başardıklarım, başarısızlıklarım, mutluluklarım ve elbette ağladıklarım. 34 sene geçmiş doğalı, hep öğreniyorum diye düşünürken öğrenmediğim, bir türlü bazı şeyleri öğrenemediğim 34 yıl. Bir türlü geçmeyen zamana, bitmeyen haftalara, geçmeyen aylara dünmüş gibi anılarımızdan konuşmamız, olması çok garip değil mi? "Nasıl oluyor vakit bir türlü geçmezken, yıllar hayatlar geçiyor" J

Doğum günü mevzusu aslında yazmak için bir bahane oldu bana. En azından son bir seneyi şöyle bir gözden geçirmiş oluyorum bir yaş daha büyüdüğümde. Hatta bazen daha da eskilere gidiyorum. Bazen yorulduğumu hissediyorum özellikle son iki senede. Bakıldığında bu durum etrafımdaki herkes tarafından normal karşılanıyor ama dün biraz daha ciddi düşündüm bu konuda. Hatta ilk defa bunu biraz kafaya taktığımı söyleyebilirim. Anne olmaktan değil ama annemin babamın olmamasından. Şimdiye kadar yazmak istemediğim, hatta hatta çoğu zaman konuşmak istemediğim konular var. Hep aynı şeyler, aynı duygular elli kere konuşmanın anlamı yok ki diye düşünüyorum. Sanırım bunlar son zamanlarda beni biraz daha yoruyor ve ben böylece yoruldukça konuşmak istemediğim, konuşmadıkça da daha çok yorulduğum kısır bir döngünün içine giriyorum.


Mutlu olmak için bunca çaba sarf ederken arada çıldırdığım, mutsuzluğun dibine vurduğum, gerginlikten öldüğüm anlar da oluyor elbet ama duygularımı yönetmeye çalışıyorum her seferinde. Üzüntüyü ya da siniri ötelemek değil ama yaptığım bunu da biliyorum. Yani yaşamam gereken duyguları yaşıyorum kendimce. Misal son zamanlarda tabiri caizse cımbızla topluyorum mutluluğu etrafımdaki tüm negatifliğe rağmen.  Anne olmak böyle olmayı gerektirir diye düşündüğümden değil sadece bunun beni daha mutlu ettiğini bildiğim için yapıyorum bunu. Mesela çok değil 1-2 ay öncesinde ne yapsam da gitsem bu ülkeden diye düşünürken bugün daha sıkı sarılmaya karar veriyorum. Etrafımda olan onca kötü olaylara rağmen eve gittiğimde huzuru bulup sığınıyorum. Gece bir yolunu bulup kendime (kendimize)  vakit ayırmaya çalışıyorum, geç yatıp uykusuz kalmak pahasına. Hiç bir şey yapamazsam yatakta yarım saat uyumuyorum, düşünüyorum. Ama evet bu da bazen yorucu oluyor. Her sabah yeniden enerjimi toplayarak kalkmaya, belki daha iyi bir gün olur demeye çalıyorum. Haftanın hangi günü olursa olsun cuma tadında yaşamak istiyorum bu aralar. Çünkü sanırım ruhsal olarak çok yoruluyorum ve bu bana iyi gelmiyor.  Hayatımdaki hiç bir şey görev olarak görmemeye çalışıyorum ama çoğunlukla başarılı olamıyorum. Böyle miydim peki ben hep, elbette değildim, mesela çalışmaya başlamadan önce böyle değildim, mesela sevdiklerimle uzak oturmazken böyle değildim ve kayıplar yaşamaya başlamadan önce böyle değildim sanırım.

 Ah nerede 20 li yaşlarım” diyor ve sizi şu güzel parçayla baş başa bırakıyorum.


  




.



26 Aralık 2016 Pazartesi

Hoş gel 2017 :)


Eskiden yani sanırım iki sene falan önce daha sık tweet atıyordum. O zamanlar kendimi iyi hissettiğim ortam twitter idi. Ben de kızdığımı, korktuğumu, mutluluğumu oraya yazıyordum. O zamanlar yani önceden ki sanırım 2010-2011 yılına denk geliyordur, sene içinde attığım bütün tweetleri dilek haline getirip yılbaşı dileğim/mesajım olarak yayınlamaya başlamıştım. Bugün Facebook geçmiş anılar bölümünde bana bunlardan iki tanesini hatırlattı. Bakalım neler yazmışım.

Yıl 2012 olurken:)



İşte bu da 2014 gelirken yazdıklarım :) TIK TIK (yazıyı ufak bulabilecek olanlar için ekleyeyim)






Şimdi ikisini de sıkılmadan okuyanların iki üç konunun iki yılda da dilek olarak sunulmuş olması dikkatini çekmiştir. Misal ütü mevzusu, dileğin gerçekleşeceği mi vardı yoksa benim mi aklım başıma geldi bilmiyorum ama gördüm ki ütü mevzusu çok canımı sıkmış zamanında, demek ki yeterince derdim tasam yokmuş onu yazacak zamanım da çokmuş :) Neyse yaptığım ütüleri ciddi anlamda azalttım elbette bu hemen o yıllarda olmadı,  ne zaman ki Arya geldi, daha önceden değişmesi gereken öncelikler değişti :) Başka bir mevzu Özgürle ilgili olan yani o zamanlar sıklıkla kocam diye bahsettiğim ancak ben büyünce eş kelimesine terfi eden sevgili eşim :) Yine Arya'dan ve başka durumlardan sebep hafta sonları daha fazla bizimle artık. İşte bu da önceliklerle alakalı bir şey sanırım. Tabi arada başka şeyler de oldu misal burada dilemişim ama durum bambaşka yere gitmiş, üzücü olaylar olmuş falan. Benim bakış açımı değiştirmemle düzelen, değişen şeyler de oldu. Özellikle insan ilişkilerinde ve olayları karşılama şeklimde. Trafikten falan bahsetmişim ama hepimiz çok iyi tahmin ediyoruz ki bu durumda değişen bir şey yok.

Tabi bunlar benim özel hayatımla ilgili olan kısımları. Gelelim bize yani hepimize. Ben iki senede de insanların işlerine çok karışıldığını, herkesin işi olmayan konuda akıl verdiğini, insanların tehdit edildiğini, hedef gösterildiğini falan yazmışım ya heh işte onlar çok da değişmedi. Bakın 2012 nere 2017 nere. Bir arpa boyu yol gidememişiz. Bunu illa siyasi anlamda düşünmeyin, çünkü bu iş sadece siyasetle ilgili değil insanların görüşleri, duruşları, bakış açılarıyla alakalı. Hatta bunların bir kısmında gerilediğimizi bile söyleyebilirim.

Gelelim 2017 ye girerken geride bıraktıklarıma. Zor zamanlar geçti ama çok da güzel anlarım oldu. Bunu böyle yazdığımda amaaan ne kadar da pozitifim gibi anlaşılıyor olabilir ama cidden alakası yok. Öyle her kötü şeyin içinde iyi olanı falan aramam. Kötü kötüdür benim için sadece bakış açım bir süredir kötü de olsa yapacak bir şeyim yoksa- ki eğer minicik bir ihtimal bile varsa sonuna kadar zorladığımı etrafımdaki herkes bilir- o olumsuzluğa saplanıp kalmamak şeklinde. Diğer türlüsü zarar verir herkese en azından bana zarar veriyor. Duygularımı yönetmeyi öğrendim diyelim. Bir de babacığımın çok kullandığı bir söz vardı düştüğünde yerden bir avuç toprakla kalkacaksın diye, çok söylediğinden sebep sanırım beynime kazınmış, ben de öyle yapmaya çalışıyorum. Yaşadıklarımdan ders çıkarıyorum demek istemem ama en azından aynı hataları tekrar yapmamak için çaba gösteriyorum. İki senedir hayatımın hem en zor hem de en güzel anlarını yaşıyorum. Mesela bu durum benim kendi gücümü keşfetmemi sağladı. Ne kadar dayanıklı olduğumu, neler göğüs gerebileceğimi, ne kadar sabırlı olduğumu ve elbette ne kadar anne olduğumu :)

Her yıl gibi öyle ya da böyle, kayıplarımızla hayatımıza girenlerle ya da hayatımızdan çıkanlarla bu koskoca, ya bu yıl nasıl bitecek dediğimiz bir yıl daha bitti. Uzun uzun elbette yine bir sürü dileğim var. Öyle isterken bile bazen olmazken istemezsen hiç olmuyor. Dilemek adetten. Ama onları bir yere yazmak istemiyorum bu sefer. 2 senedir en sık tekrarladığım dileklerimden biri mutlu ama çok mutlu bir çocuk yetiştirebilmek. Bunu yapabilmek için de anlayış, güvenlik, huzur ve sağlık diliyorum. Sadece çekirdek aileme ya da büyük aileme değil, hepimize :) Gerisi mi gerisi bir şekilde gelir diyorum :)

Hepimize şimdiden iyi seneler olsun :)